dinsdag 20 juni 2017

Over honden, ideale lieven en compromissen

Drie maand geleden stuurde ik tussen de soep en de patatten een sms naar mijn moeder."Vind jij mijn lief goed genoeg voor mij? (Ik heb een crisis)"
Ze antwoordde: "Ik vind uw lief heel goed voor u!"
Wat later aangevuld met "En nog iets, neem dat van mij aan. De ideale man, dat is iets voor in een romantische film en dat bestaat niet in het echte leven. Juist gelijk de ideale vrouw ook niet bestaat. Voila, ik heb gesproken."

Nu wil het toeval dat ik mijzelf wel als een soort van ideale vrouw zie. Zeker niet voor het overgrote deel van de bevolking, maar ik wil wel graag de ideale vrouw zijn voor de man aan mijn zijde. (Zonder dat ik daar extra moeite voor moet doen.)
Dus ... ik vind dan eigenlijk dat ik ook recht heb op mijn ideale man.
Niks mis met compromissen, maar niet meteen vanaf het begin van een relatie, been there, done that en geraakt er maar eens vanaf.

Ik maakte voor de gelegenheid in mijn hoofd een lijstje, wie is mijn ideale man?
- Mijn ideale man is bovenal grappig.
- Mijn ideale man ziet graag dieren.
- Mijn ideale man moet gepassioneerd zijn in hetgene hij doet.
- Mijn ideale man moet graag vertellen, maar zichzelf niet per se graag bezig horen.
- Mijn ideale man moet mij iets kunnen bijbrengen, en dan liever over de natuur dan over economie ofzo.
(Tot hier wees alles in de richting van Hans van Dyck, maar daarvan vond ik niet meteen terug of die nog vrijgezel was.)

Uit respect voor de mijn ideale man moet ik nu wel stoppen met opsommen denk ik.
Maar voor de rest moet mijn ideale man dus een beetje gelijk ik zijn, gemakkelijk in den omgang, joviaal en bovenal niet verwaand.

Een lief had ik dan ondertussen wel niet meer, maar ik had toch al een lijst waaraan De Ware moest voldoen.
Er zijn al mensen een pak minder voorbereid aan een relatie begonnen, niewaar?

Nelson

Flash forward naar het moment dat ik dan toch De ware tegenkwam en het geeneens meteen doorhad.
Het ging ongeveer gelijk dit.

Maandag 1 mei ben ik kinderloos tot een uur of 7. Ik besluit rond de middag om nog eens te gaan wandelen in een natuurgebied hier in de buurt. Mooie bossen, prettige weggetjes. Ik liep er vorige keer wel verloren, maar hey, beetje spanning is altijd goed.
Ik weet dat ik mij waarschijnlijk weer te pletter ga ergeren maar ik neem Nelson toch maar mee (iemand moet dienen hond dringend eens wat manieren leren).
Met mijn botten aan wandel ik aan een gezapig tempo door de Hamse Bossen, er is niet veel volk dus ik riskeer het om Nelson los te laten, komt allemaal goed. (Hoewel het inderdaad niet mag. Ik zal het niet meer doen.)
Zoals dat gaat komt hoogmoed voor de val en de volgende keer dat hij volledig uit het zicht is blijft hij weg. Meestal komt het allemaal wel goed dus ik mopper mij een weg door de bossen met er af en toe een NèèèèLSON tussen geschetterd.

Maar dan ... dan sla ik een hoek om en zie ik hem zitten, vastgemaakt aan iemands anders hond en naar mij kijkend alsof er toch helemaal geen probleem is. Ik heb nog zo'n 100 meter om na te denken over een plan, hoe moet ik dit goedpraten? Is het zo iemand die er niet tegen kan dat Andere Mensen hun honden laten loslopen? Zo'n Verantwoord iemand? Gaat hij mij een preek geven? Ik begin al maar met mijn beminnelijkste lach boven te halen en dan .... dan zie ik dat zijn hond van hetzelfde (onbekende) ras is gelijk mijn vaders hond, maar echt gelijk in twee druppels water. Dus ik negeer compleet het feit dat mijn hond vasthangt aan zijn hond en begin een monoloog over hondenrassen en dat het toch wel heel straf is dat mijn vader ook zo'n hond heeft en dat ze dan nog zo op elkaar trekken en dat we dan ook nog eens beide een jachthond hebben en dat zijn hond precies wel luistert, maar ja, van een Epagneul zeggen ze ook wel dat die speelser zijn dan andere rassen, maar het is toch wel nen braven hé en al een chanse seg dat de Nelson gecastreerd is en al. Ik heb ondertussen wel in de mot dat ik geen preek ga krijgen en voor ik het goed en wel besef ben ik mee in zijn richting aan het wandelen. Het is te zeggen, wij wandelen, ik praat en hij luistert.
En op den duur had ik alles verteld, van mijn kloterige scheiding over yogalessen en mediteren tot hoe mijn drie bevallingen verlopen zijn. (Compleet met ontsluitingcijfers en al.) En toen waren we twee uur verder en weer bij de start van de wandeling en ik had zo'n dorst dat ik ook maar meteen vroeg of hij niet mee iets ging drinken. Meteen flitste de volgende gedachte door mijn hoofd: Shit man, nu is die nog niet van mij vanaf en nu gaat hij geen neen durven zeggen en zich keigeambeteerd voelen. En subiet heb ik niks meer om te vertellen.

hoog Hij zei dus ja en niet veel later hebben we telefoonnummers uitgewisseld en nog niet veel later zaten er twee honden in zijn koffer en reden we richting Ardennen.
En toen begon hij te praten en bleek hij keigrappig, joviaal, megagepasioneerd, bangelijk goed te kunnen vertellen en écht zo veel te weten over vanalles en nog wat (dieren! bomen! sporen!).
Heb ik gewoon mijn eigen Hans van Dyck binnen gedaan in de Hamse Bossen, seg!
Amai ... (ik zou nu graag van die emoticons met hartjes gebruiken maar dat is tegen mijn blogprincipes.)
Zwijmel en al.






Om dus maar effe te zeggen dat niemand zich zomaar moet neerleggen bij de eerste de beste en dat compromissen moeten bestaan, maar enkel als een joker en vooral dat er ergens een Ware op u staat te wachten. (Maar ik zou hem nu wel ergens anders gaan zoeken dan in de Hamse bossen, daar lijkt het mij nu eerder leeggeroofd.)

zondag 18 juni 2017

Pekes en erwtjes anno 2017

couscous
In de begindagen van Honger! toen het boek alleen nog maar in mijn hoofd zat was ik van plan om ook de foto's zelf te doen, klonk keiromantisch. Mme Zsazsa maakt een kookboek waarbij ze alles zelf doet, van de groenten kweken, over de recepten bedenken tot de foto's trekken. En toen zei Els dat ze met zo'n foto's echt geen boek ging maken. Verwaande vormgeefsters, wie zijn ze en waar zijn ze mee bezig? Maar ik kon ze eigenlijk alleen maar gelijk geven, ge ziet het zelf ook.
(Ik heb er geen minderwaardigheidscomplex over ofzo, dus ge moet mij niet oppeppen.)
Maar dat wou ik eigenlijk niet vertellen, ik geef het juist efkes mee voor iemand zou denken dat ik ook echt alles kan ofzo.
Niet waar dus, ik kan geen schoon foto's trekken, al veel geprobeerd en zelden een succes.

Ik kan trouwens nog veel andere dingen niet, maar daar gaat het nu niet over.
Maar wat wou ik eigenlijk wel zeggen?

Ik wou iets zeggen over mijn eten van vanavond, want wat vanavond gebeurde was eigenlijk zowat de samenvatting van heel afgelopen jaar.
Ge moet weten, ik ben dit weekend een beetje zielig, want terwijl jullie allemaal aan vijvers en zeeën lagen te zonnen zat (zit) ik binnen achter mijn computer. In mijn onderbroek. (Want als ik lang binnen zit achter mijn computer dan word ik altijd wat vetter en dan spant mijn broek. Doch dit terzijde.).

Mijn lief zit net als jullie allemaal ergens aan een vijver met een bende vrienden en voorzekers veel drank en moppen en vlees en andere dingen (wat doen mannen eigenlijk nog?). En mijn kinderen zitten bij hun vader. Hopelijk ook ergens aan een vijver.

Dus, samenvatting, iedereen is leuke dingen aan het doen en ik zit hier moederziel alleen. Zielig dus.
Gisteren was ik ook al alleen en was iedereen ook leuke dingen aan het doen. Maar gelukkig heb ik leuke vrienden die mij uitnodigden om frieten te komen eten (waardoor ik dan eigenlijk nog vetter werd) en werd het toch nog een leuke dag.
Voelt ge de emotionele balans?
Op die balans zit ik dus al een jaar.
Dat zal allemaal wel normaal zijn zeker.

Goed! Om een lang verhaal kort te maken ... vanavond belde mijn vader om te vragen of ik mee iets ging eten waar ik neen op zei want ik had geen honger om dan een half uur later te scheuren van de honger. Uiteraard.
Omdat niemand mag weten dat ik emotioneel nogal op een balans zit vertikte ik het om terug te bellen en begon te zuchten en steunen dat er niks in huis was om te eten. Ge moet weten ... de moestuin, dat is een windernis, ik kan blijkbaar niet én een huishouden runnen én een boek schrijven én keiveel kussen met mijn lief én elke dag eten maken én een moestuin onderhouden. En ik kan ook al geen foto's trekken.

Maar toen ... herinnerde ik mij dat ik vanmiddag bij het passeren van een proper stukske moestuin bij de suikererwten al schoon exemplaren had gezien, ow ja, anders couscous met iets pestoachtig, die dikke zoete suikererwten en bruin gebakken uien! Tijdens het bereidingsproces in mijn hoofd kwamen er nog wortels en fetakaas bij en toen ik die laatste uit de diepvries ging halen kwam ik nog een doos spinazie tegen die daar precies al een eeuwigheid lag.
En toen was ik weer gelukkig.
Zo snel gaat dat.

En weet ge wat, ik vond bij het terugzetten van de spinazie nog een doos crème en in de kast lag nog wat pure chocolade en in de frigo een aangebroken potteke room (dat maakt samen bangelijke warme chocoladesaus).
Ik zat nu toch al in mijn onderbroek.

couscous
Couscous met pekes en erwtjes en gebakken uien
Voor twee, maar ik was aleen.
- een flinke handvol peultjes, erwten of suikererwten.
- 2 wortelen, geschild en in staafjes
- 1 dikke ui, in maantjes
- 2 teentjes look
- wat takjes tijm en rozemarijn
- verse kruiden, gesnipperd, bv peterselie, dille, dragon, munt, basilicum, ...
- wat amandelen
- een kwart stuk feta
- een halve citroen
- een kopje couscous
- olie, zout en peper

- Bak de uien in een pan met wat olie terwijl je de andere groenten snijdt.
- Wanneer de uien beginnen bruinen (geef ze wat tijd) mogen de wortels en takjes tijm en rozemarijn erbij en wat later de peultjes of erwten en een gesnipperd teentje knoflook. Kruid alles met peper, zout en wat chilivlokken.
- Maak een pesto van de kruiden, het andere teentje look, wat noten, zout, het citroensap en de zeste en het stuk feta. Meng alles met olijfolie tot een smaakvol prutje.
- Wanneer de groenten genoeg gegaard hebben (ik heb ze graag beetgaar) strooi er dan de couscous over en meng goed. Zet alles net onder water en roer na een paar minuten. Proef om te controleren of de couscous voldoende zacht is en voeg anders nog wat water toe.
- Haal de pan van het vuur, vis de takjes tijm en rozemarijn er uit en meng alles met de pesto (of geef het er apart bij), schenk uzelf iets lekkers in en zeg: het is allemaal ommes zo erg nog niet.

donderdag 15 juni 2017

Van miserie komen geregeld schone dingen ... Honger!

Vorig jaar was er het plan om nog eens een moestuinboek te maken, zo iets helemaal anders dan de kloefer die Dorien en ik al gemaakt hadden. Maar in plaats daarvan gingen Mr. Zsazsa en ik uit elkaar en schoot er niet veel tijd over om te schrijven én tuinieren. Omdat boeken zonder foto's ook niet alles zijn werd dat plan maar opzij geschoven.

Moest ik er zelf geen zijn, ik zou nu schrijven: "Mijn eeuwig respect voor alleenstaande (en thuiswerkende) ouders!
"Want -man o man- dat is mich toch niet simpel zunne.
In feite schoot er gewoon geen tijd over buiten kinderen op school krijgen, 's middags en 's avonds laat een beetje werken wanneer Toni sliep en 's avonds eten maken met een peuter die bij op het aanrecht zat.
Ik wil het afgelopen jaar inderdaad niet te idyllisch laten klinken, want dat was het verre van.

Maar ... zoals dat hoort te gaan ... miserie leidt soms ook tot schone dingen en omdat er feitelijk geen problemen maar enkel mogelijkheden zijn werd een van de enige dingen die ik gedaan kreeg mijn nieuwe missie.
Kindvriendelijk koken met weinig geld en met zoveel mogelijk groenten uit de tuin.
Trouwens, een vol jaar enkel koken voor - en eten met - kinderen vind ik overigens ook echt niet aan te raden . Al een chanse dat ik geregeld invitaties kreeg om bij vrienden te komen eten, ik was anders echt stiepelzot geworden. Mannekelief!
(Amai, het moet er precies in een keer allemaal uit.)
(Bon.)

Ik werd redelijk bezeten door mijn missie, ik testte elke dag nieuwe gerechten, verzon zelf recepten met alles uit de moestuin én het schoonste van al, ik heb geweldig lekker (en ontzettend goedkoop) gegeten.

Honger!
Goed!
Mogelijkheden zei ik dus!
Mijn uitgeefster en ik mailen geregeld over en weer en voor het goed en wel uitgesproken was was er het plan om een boek te maken. Een boek voor mensen met kinderen, een boek voor mensen met een moestuin, een boek voor mensen met een groentepakket, een boek voor mensen die wat meer vegetarisch zouden willen eten, een boek voor mensen die wat inspiratie willen opdoen om te koken met seizoensgroenten, een boek voor mensen die graag simpele maar bovenal lekkere gerechten maken, maar vooral een een boek dat ik vooral zelf nodig had én heel graag had willen hebben.
Want er zijn uiteraard al ontzettend veel boeken over koken met (seizoens)groenten of over koken voor kinderen of over koken met weinig geld of over vegetarisch koken, maar waar ik mij altijd wat aan stoor is dat die boeken gevuld worden met recepten waar ik niets aan heb: soep, voorgerechten, lunchgerechten (serieus, lunchen jullie???), nagerechten, gebak, drankjes, ... Echt, ik moet dat niet hebben in een kookboek, ik wil gewoon een boek VOL met hoofdgerechten, voor al de rest heb ik geen tijd (wat is er trouwens mis met een boterham?)

Dus, wat niet is kan nog komen en daarom besloot ik om er eentje te maken.

Honger!
Honger!
(De titel was niet van de eerste keer boenk erop gelijk bij Allemaal rokjes.)

Honger!
Een boek met alleen maar hoofdgerechten, zo'n 100, eerlijk verdeeld over de volgende categorieën: Pasta & noedels, Granen & rijst, Groentegerechten en Peulgerechten. Die worden onderverdeeld in lente, zomer, herfst, winter en uit de voorraadkast.
En geregeld worden er recepten aangevuld met suggesties om het in een ander seizoen of met andere groenten te maken waardoor het multi-inzetbaar is en je er een heel jaar lang uit kan koken.

Honger!
We zitten ondertussen in de afwerkfase, ik ben alle recepten deftig aan het uitschrijven en Els (uiteraard Els, wie anders!) trekt foto's en bereidt zich voor op de vormgeving.
Eind september, begin oktober zou het in de winkel moeten liggen.
En man, wat zijn we aan het zweten om er een tof boek van te maken!

Honger!
Over de cover is er nog wat twijfel. Daarvoor zullen Els en ik nog eens beroep moeten doen op jullie!
Volgende week ofzo!

Jeuj.
Een kookboek seg.

maandag 12 juni 2017

Mme Zsazsa op date, aflevering 2: De Tien Tindergeboden!

Mme Zsazsa op Tinder Mme Zsazsa op Tinder

Ik heb hier nog iets uit te leggen me dunkt!
Hoe liep dat in godsnaam af met die eerste Tinderdate?
Wel... dat was zo'n succes dat ik er daarna nog een paar aandeed.
Ik doorliep alle Tindergevoelens, ik werd verliefd, ontzettend verliefd, ik had trouwplannen en dacht na over verhuizen en babynamen.
En dat was dan alleen nog maar bij die eerste Tinderdate.
Voor ik hem gezien had.
Ja zo werkt dat bij mij.

Maar ik heb mij dus ontzettend geamuseerd in de korte periode dat ik op Tinder zat, ik heb heel leuke dates gehad waar misschien potentieel wel iets uit had kunnen komen, maar dan toch weer net niet helemaal.
Maar dat had niks met Tinder te maken, op café is het ook niet elke keer prijs, niewaar?
Om maar te zeggen: Ja, ik ben fan!
Ik heb nog altijd spijt van alle avonden die ik alleen heb doorgebracht nadat mijn ex weer een gemene streek had uitgehaald. Me afvragend of het ooit weer allemaal leuk zou worden.
Ja, dat wordt het (ooit) en Tinder kan ook u daarbij helpen!

En daarom presenteer ik u vandaag...
De 10 Tindergeboden volgens Mme Zsazsa!
(Gelieve aan te vullen in de comments)

1. Tinder is geen officieel CV
Maar wel de kans op een leuke date.
Dus steek een beetje tijd in uw profiel... Wees leuk.
Zoek toffe recente foto's ZONDER UW KINDEREN en liefst ook ZONDER VRIENDEN en ZONDER DURE AUTO en denk een beetje na over een tekstje.
Wees positief, noem niet alles op wat u slechtgezind maakt maar vertel waar je blij van wordt.
En maak geen schrijffouten.

2. Zijt wie ge zijt.
Het is geen avans om u anders voor te doen dan je in het echte leven bent, als uw gat niet in maat 36 past dan is dat zo, daar gaat ge op die week tussen uw match en eerste date toch niks aan kunnen veranderen. Neem ook niet plaats voor de buurman zijn Mercedes voor je foto, je Peugeot zal in die week ook niet meer veranderen.
Ik liet met mijn profiel ook meteen doorschemeren dat ik eerder onnozel dan deftig ben. Ik wil ook helemaal geen doodserieuze mannen aantrekken.

3. Ge zit op Tinder om een lief te vinden (of om te poepen, dan telt dit ook)
Dus wacht geen drie dagen om uw match aan te spreken, de klassieker 'What if I fall? - Oh but my darling, what if you fly?' gaat hier volledig op. Speel niet hard to get, ge zit op Tinder in godsnaam.

4. Mensen zijn niet hoe jij denkt dat ze zijn.
En dat is niet per se hun schuld.
Ik moest elke keer serieus wennen aan hoe iemand echt was en hoe ze in mijn verbeelding waren geworden.
En die vergissing was niet altijd na één ontmoeting al rechtgetrokken.
Sommige mensen zijn gewoon leuker online dan in het echt.
En sommige mensen zullen nooit leuk worden.
Maar ....

5. Niet iedereen is even vlot online.
Dus neem eens een risico.
Het is niet omdat iemand een dt-fout maakt dat het een idioot is en het is niet omdat iemand niet volgens de internetnorm reageert dat het een freak is. Niet iedereen heeft zoveel internet/chatervaring gelijk wijle.
(En veel mannen zijn sowieso al wat onhandiger met het geschreven woord.)

6. Wacht met vriendjes worden op Facebook tot nadat je elkaar hebt ontmoet.
Nummer 4 indachtig (en ook niet iedereen kent nummer 2).
Want dan zit ge daar met al die extra vrienden die je liefst zou bannen uit je geheugen.
Plus, mijn ex stuurt de meeste mannen met wie ik op Facebook bevriend word meteen een privébericht vol gescheld en bedreigingen, dus hou het misschien effe voor u dat er potentiële huwelijkskandidaten in de running zijn.

7. Hoogstwaarschijnlijk ga je niet trouwen.
Dus begin niet elk gesprek met een verhoor.
De leukste gesprekken (en dates) had ik met mannen die niet meteen wilden weten wat ik deed voor werk, hoeveel kinderen in had en wanneer die kinderen bij hun vader waren.

8. Spreek snel af
Verspil geen tijd. Nummer 4 en 5 indachtig.
8b. Spreek ergens af waar je er snel vandoor kan gaan.
Nummer 4 en 5 indachtig.
8c. Doe eens iets anders dan afspreken op café.
Ga bv naar een museum, daar zijn onaangename stiltes veel minder onaangenaam (en er zit geen volk op te gapen).

9. Bel
I know, effe doorbijten, maar als het dan al klikt, dan kan je het misschien toch riskeren om op restaurant te gaan!
(En het behoedt je ook voor accentafknappers.)

10. Zoek een vriend om samen te Tinderen
Hier gaat de volgende klassieker op A good friend knows all your stories. A best friend helped you write them.
(Oké oké, ik heb die net gevonden op Pinterest, geen idee of het een klassieker is, maar samen Tinderen is écht nog leuker.)


plat Bon, dat kan nu allemaal wel waar zijn, maar wat stond er vorig weekend in de krant?

Wat de toekomst haar nog moet brengen, vragen we nieuwsgierig. Er valt een lange stilte. “Doe maar een leuke en gezellige man. En een knappe, als het kan.” Een week na het interview stuurt Leysen nog een mailtje na. Dat ze de man van haar leven heeft gevonden. “Tijdens een wandeling in het bos”, klinkt het opgewonden. “Zo zie je maar: bij deze is in één keer aan al mijn wensen voldaan.”

Maar hoe dat verliep vertel ik wel eens op een andere keer.

zaterdag 22 april 2017

Nest Moestuin

Nest MoestuinspecialNest Moestuinspecial Nest Moestuinspecial
Nest Moestuinspecial Nest MoestuinspecialNest Moestuinspecial
Nest MoestuinspecialNest MoestuinspecialNest Moestuinspecial
Klik op de foto's voor een grotere versie op Flickr.

- De truc met de stolp
In Schepdaal creëerde Marc een siertuin vol verrassende hoekjes, met daarin een moestuin, twee serres en een boomgaard.
- Niet groot, wel slim
Twee terassen op vier hoog en dertig bloembakken vormen samen de dakmoestuin van Patsy en Els in het hart van Antwerpen.
- Strak gepland/geplant
Fabian, een professionele tuinontwerper met een uitgesproken visie, was ooit informaticus. Dat superrationele zit nog altijd in zijn werk: elke vierkante meter is doordacht.
- Samen rond een serre
Een boerderij als ontmoetingsplek, in een Brusselse buurt met veel samenlevingsproblemen.
- Gekweekt op gevoel
Christine en Baptiste pakken de tuin intuïtief aan, zonder groot plan of ontwerp: "We bekijken gewoon wat er werkt."
- Oogst voor allen
In de stadsboerderij van Turnhout wordt gewerkt met groot respect voor de natuur. Maar het is ook een plek waar mensen nieuwe kansen krijgen.
- Wilde proeftuin in de Kempen
Christine kookt al jaren met wat de tuin en de omgeving haar bieden. Net dat maakt haar keuken grenzeloos avontuurlijk.
- Sterren van eigen kweek
Een wonderland met duizend variëteiten: de moestuin van het tweesterrenrestaurant L'air du temps is een kweekgrond voor nieuwe en onverwachte smaken.
- Iedereen gelijk voor de wet
In het volkstuincomplex van Geel zijn de tuiniers van alle leeftijden en beroepen.
- Biodivers spektakel
Bij het oude gemeentehuis van Outgaarden legden Riet en Bjorn een tuin aan volgens de principes van de permacultuur.
- Voor vele mondjes
Hilde tuiniert om elke dag zeven monden te voeden. Niet teveel gekke smaken, wel veel oogstplezier.



Nest Moestuinspecial Hij ligt al even in de winkel, tijd voor wat reclam!
Els, Dorien en ik bezochten 11 geweldig inspirerende moestuinen, we maakten tekeningen, bedachten recepten en Nest goot alles in een prachtig boekje.

Nu voor slechts 7,95 in de dagbladhandel!

vrijdag 7 april 2017

Het kan verkeren zou Bredero zeggen

plat plat
Het begon eigenlijk allemaal met de shampoo, die was op dus moest ik naar de winkel. Rap want niet veel tijd, ik moet nog wat schrijven en erwten zaaien en zo ongeveer nog 50 andere dingen doen. In de winkel passeer ik de koekjes, volkorenbiscuitjes met pure chocolade, lekkere koekjes, ineens liggen ze in mijn kar. Maar ik heb een vastendag, dus koekjes, dat mag eigenlijk niet, of toch zeker niet voor het eten. Eten dus! Thuisgekomen de moestuin in. Daar vallen twee dingen meteen op, de rabarber die enthousiast het deksel van de bleekpot omhoog duwt en de koolscheuten die maar blijven geven. En iedereen weet dat wanneer je koolscheuten niet plukt ze beginnen bloeien en dan is het gedaan met de oogst.
Iets met koolscheuten! Eens zien, wat heb ik eigenlijk nog niet gedaan met die scheuten? Gisteren vertelde Dorien nog enthousiast over risotto met geblancheerde scheuten met wat olie en citroen... Lekker, maar risotto, zoveel werk voor een rap lunchke. Eens zien welke snellere granen er in de kast liggen. Bulgur! In dezelfde afdeling van de droge voeding liggen in mijn schap ook de peulvruchten, oh rode linzen ... oh die lekkere soep met koriander, want daar staat de serre vol mee!
Rabarber, rode linzen, koolscheuten en bulgur.
Laat ik rabarbercrumble maken, rode linzensoep en bulgur met geroosterde koolscheuten, dan kan ik die halve bloemkool die nog in de koelkast ligt ook roosteren. Ja, strak plan! Maar die bulgur, gaat dat wel genoeg zijn? Anders moet ik er een blik kikkererwten bij kappen? Oh en dat vocht, daar kunt ge chocomouse en meringue mee maken heb ik eens gelezen, ik zal dat eens rap testen. En die bananen in het rekske, allee weeral bruin, anders ook maar rap een bananencake de oven in nu die toch al opstaat.

Zes uur later.
plat
Bon, als je me even wil excuseren, ik heb een afwaske te doen.

serre

Bulgur met knapperige kool en knoflokerige citroen/pindakaasdressing
Die geroosterde koolscheuten, dat is een succes, de blaadjes worden lekker krokant ware het koolchips en de scheuten zijn dan nog wat knapperig. Fijne combinatie. En broccoli is altijd lekker met wat citroen en knoflook. En pindakaas is eigenlijk ook altijd lekker. Niet waar?

Voor 2 personen
- 2 handen koolscheuten
- 1/2 bloemkool, in roosjes
- 1 blik kikkererwten
- 100 gram bulgur
- olie, zout en peper
- 2 teentjes look, in het velletje
- 5-6 el fijngehakte zachte tuinkruiden: peterselie, dille, koriander en munt

Voor de dressing
- 3 el pindakaas (of tahini)
- 3 el citroensap
- 2 el water
- 1 tl honing
- chilivlokken naar smaak
- peper en zout

- Spoel de bulgur onder koud water en laat de korreltjes dan wellen in voldoende koud water.
- Verwarm de oven voor op 225°.
- Sorteer de koolscheuten, de struisere mogen samen met de bloemkoolroosjes en de knoflook in een ovenschaal, druppel er wat olie over en hussel met wat peper en zout door elkaar. De fijne hou je aan de kant.
- Zet de ovenschaal een kwartier in de oven en maak terwijl de dressing door alle ingrediënten te mengen.
- Giet de kikkererwten af en meng met de gewelde bulgur in de schaal waarin je alles gaat serveren.
- Haal de groenten uit de oven en duw de look uit hun velletjes, plet de zachte teentjes en roer het prutje onder de dressing. Meng 2/3de van de dressing met de bulgur en kikkererwten en roer er dan de kruiden en fijne koolscheuten onder. Schik de groenten over de bulgur en werk af met de resterende dressing.

dinsdag 21 maart 2017

Gnocchi met erwten, spinazie en citroen

gnocchi
Ineens begint de lente dus op de 20ste maart en niet meer op de 21ste zoals toch duidelijk staat aangegeven op de Zsazsalmanak.
Maar goed, iedereen kan zich al eens vergissen, zelfs de weerkundige dienst maakt fouten.

Om het begin van de lente te vieren lanceerde Velt gisteren de Lentekeuken. Het concept? Bereid een feestelijke maaltijd met seizoensgroenten voor familie of vrienden en roep online van de daken #lentekeuken hoe heerlijk zo’n seizoensmaaltijd smaakt.
Daar doen we graag aan mee!
Gisteren was De groene prinses aan de beurt en vandaag is het mijn toer. Toen ik mijn gerecht een paar maand geleden doorgaf had ik wel gedacht dat er al erwten zouden zijn, niet dus. Ziet, zelfs Mme Zsazsa vergist zich al eens!

Dit is een snel gerecht geworden, erwten uit de diepvries (die wel in het juiste seizoen zijn ingevroren *ahum*), gnocchi uit een pakje en citroen uit de koelkast. Hier hoort dus eigenlijk spinazie uit een zak bij, maar er is altijd tijd voor een wandeling naar de serre, zowat de enige plaats waar hongerige kinderen mij gerust laten. (Als ik rap loop en niemand mij heeft zien vertrekken.)

Gnocchi met erwten, spinazie en citroen
Voor 3 personen
- een kopje (diepvries)erwten
- een klein brikje room (200 ml)
- 1 teentje knoflook, gesnipperd en geplet
- een vergiet spinazie
- de zeste en het sap van 1 citroen
- een pakje gnocchi van 500 gr, bv van DeLallo
- parmezaan
- olijfolie, zout en zwarte peper

1. Zet een grote pot met gezouten water op het vuur zodat je de gnocchi kan koken wanneer je de saus maakt.
2. Neem een pan waar meteen ook de gnocchi in past en zet op een laag vuurtje, roerbak de spinazie met wat olijfolie en de knoflook tot hij begint te slinken. Doe er dan de room, erwten, look, zout, citroenzeste en zwarte peper bij en laat alles een paar minuten sudderen. Haal het deksel van de pan en roer het citroensap door de room. Zet de pan aan de kant.
3. Giet de gnocchi af en bewaar wat van het kookwater. Kap de gnocci bij de spinazie met room en voeg een paar eetlepels van het kookvocht toe. Roer tot alles mooi gemengd is, rasp er wat parmezaan over en zet op tafel.